font.is

Vín : Vínkeðjan

Á fös­tudagskvöld smakkaði ég Ástral­skt vín sem kom upp í hen­durnar á mér á frekar óven­jule­gan hátt.

Vín og matur er lítið fjöl­skyl­du­fyrirtæki sem meðal annars — kannski aðal­lega, fly­tur inn vín. Ég kan­nast við nokkur af þeim vínum sem þau fly­tja inn og nýlega ram­baði ég á útsölu hjá þeim og keypti mér all­nokkrar flöskur sem mér geð­jast sérstak­lega vel að.

Ég var ekki búinn að vera eigandi að þessu flöskusafni nema í ein­hver­jar tvær — þrjár vikur (og verulega farið að sjá á safn­inu) þegar félagi minn Hugi sko­raði á mig að taka þátt í vínkeðju sem Vín og matur sten­dur fyrir. Ég mun víst vera sá tíundi sem tekur þátt í þessu.

Keð­jan gen­gur fyrir sig svipað og keðjubréf gera, en án líflát­shó­tana og slíkra leiðinda. Sjálf­sagt gæti ein­hver dáið tímabundið ef hann væri með nógu mar­gar flöskur við hen­d­ina en ein er ósköp sak­laus skamm­tur. Allt er best í hófi er sagt.

Vínið sem flaskan inni­hélt heitir The Foot­bolt og er Shi­raz vín. Þeir sem kíkja á þessa heimasíðu vínsins sjá strax að það er margt skemmti­legt sem snýr að því. Gamall vín­viður, gamaldags fram­leiðs­lu­aðfer­ðir og litríkir karak­erar. Og vínið nefnt eftir kepp­nish­esti! Stimpill á miðanum bendir til þess að vínið sé bæði handgert og fótum troðið.

Ég set­tist sem sagt núna á fös­tudagskvöldið með konunni minni á okkar vikulega „stefnumót í sto­funni“ en það er nánast fas­tur liður í tilveru okkar. Hún drekkur ekki rauðvín en var mér til stuðn­ings með van­dað Chablis til þess að virða jafnræðisregluna.

Til vonar og vara hellti ég inni­haldi flöskun­nar í karöflu til þess að opna það eins og frekast væri kos­tur. Smá lögg fór í glas svo ég hefði eit­th­vað við að vera meðan ég gaf vín­inu obbolítinn tíma til að brjóta sig í súrefninu.

Fyrsta sem fann þegar ég bra­gaði á því var dálítill stin­gur í tun­guna. Oftast kemur svona stin­gur þegar vín hafa háa alkóhól­prósentu en lengri stin­gur og um hliðar tun­gun­nar er frekar merki um piparkeim. Þetta var sem sagt lítill stin­gur og ég kíkti aftan á flöskuna og þar stóð 14,5%. Það er í hærri kan­ti­num í rauðvínsgeiranum.

Ég hellti loksins í glas úr karöflunni og byr­jaði smakkið. Ilmurinn af dökkum berjum góður og alkóhól­stin­gurinn á bak og burt en í stað hans dau­fur piparstin­gur eins og af svör­tum pipar. Hugurinn flaug strax að ilminum sem steymir að manni þegar maður hal­lar sér yfir ávaxtaborð á markaði í heitari löndum.

Fá rauðvín eru þau sem ekki er ein­hvers konar ber­jabragð af. Þau eru nú einu sinni ber­jasaft af betri gerðinni. Bara mis­jafnt hvaða ber maður greinir. Og sjald­nast eru það vín­ber sem manni det­tur í hug. Í þessu víni greinir maður fyrst og fremst dökk ber, sól­ber, bróm­ber… eit­th­vað þar á milli og kannski eilítið af vel þroskuðum kirsjuberjum.

Bragðið þróaðist síðan áfram glas af glasi en tók þó ekki eins mik­lum breytingum og ég átti von á. Foot­bolt er afar bragðmikið en þó langt frá því að það teljist þungt. Og ekki get ég sagt að mér finnist það flókið að byg­gingu en í stað þess tiltölulega jafnt og stöðugt alla leið en vann á eftir því sem gekk á flöskuna. Seinni glösin byr­juðu að varpa fram ilm og keim af vanillu og súkku­laði og ég er ekki frá því að eilítill lakkrís hafi látið aðeins kræla á sér í restina. Virk­i­lega ánægjulegt til drykkjar.

Sjál­fur legg ég ekkert sérstak­lega upp úr því að drekka endi­lega vín með mat og finnst reyn­dar lang best að njóta víns eins og sér. Lam­bakjöti og svipað kjöt fer eflaust vel með vín­inu eða öfugt eins og mar­gir hafa mælt með. Konan mín eldar stun­dum svipaðan rétt og Hugi tefldi fram með sinni flösku og hef ég trú á að vínið smell­passi þar innan um kry­d­din. Per­sónulega hal­last ég samt að því að pasta sé rétti maturinn með þessu víni.

Niðurstaðan er sú að mér fannst þetta alveg hreint ágætis vín og hef hug á að kaupa mér smá viðbót í safnið og geyma í þrjú til fjögur ár – lengur ef ég endist í að bíða því ég held að vínið eigi all mikið inni sem muni blóm­stra síðar.

Næsti blog­gari til þess að skrifa um Foot­bolt er Þor­lákur Lúðvíks­son á hön­nunarsto­funni Hring­broti. Hann er mér að góðu kun­nur, vann um tíma með mér og kemur oft með athugasemdir við það sem ég skrifa hér.